DİL ALTI- DUDAK BAĞI

     Eve geldikten sonraki ilk günler hep emzirme derdi ile geçti. Bebişimiz bir türlü tam olarak kavrayamıyordu. Meğerse dil altı ve dudak bağı varmış. Dil altı bağını, ilk kontrole gittiğimizde doktor söyledi ama önemli bir şey değil dedi. Konuşmaya bir etkisi olmaz diye ekledi. Tabi bizim aklımıza hemen takıldı ve eve gelince İngilizce sitelerden de hemen araştırmaya başladık.

Bazı doktorlar 2 yaşına kadar (bebek konuşmaya başladığı zamana kadar) bekleme taraftarı iken bazıları ise hiç riske girmeden hemen müdahale edilmesini öneriyorlar. Aslında dil altı bağı bebeğin konuşmasından ziyade bir de emme sıkıntısı yaşamasına neden oluyor. Dil altı bağını daha önceden hiç duymamıştık ve doktor söyleyince şaşırdık. Hatta genetik bir olaymış, ancak ne benim ne de eşimin akrabalarında böyle bir şey görmedik. Dil altı olan bebek dilini dışarı çıkartamazmış ve hatta dondurmayı bile tam olarak yalayamazmış. Dil altı bağını kestirsek mi diye epey bir düşündük. Herkes farklı bir şey söylüyordu. Gittiğimiz doktor 2 yaşına kadar bekleyin, bir konuşmasına bakın, sonra karar verirsiniz demişti. Ama sonra kendisi çocuk cerrahını aradı ve ordan hemen kestirilsin diye bir cevap alınca bizi cerrahlara yöneltti.
      Bir üniversite hastanesinin çocuk cerrahi bölümünden randevu aldık. Doktor kontrol etti ve dil altı bağının olduğuna onay verdi. Hemen burada halledebiliriz dedi. O gün olacağını tahmin ettiğimizden pek şaşırmadık ama tabi ki heyecanlandık. Acaba acıyacak mıydı, ağlayacak mıydı ya da kanayacak mıydı? Bunları düşünürken, doktor eşimden bebeğin ayaklarını tutmasını rica etti. Bir hemşirede de ellerini tuttu. Sanırım toplam 10 saniye filan sürmüştür. "Tık" diye bir ses geldi ve bebişimiz ağlamaya başladı. Ama ağlamanın acıdan ziyade ağzının içinde zorla bir şey yaptıları için olduğunu anlayabiliyorduk. Hemen kucağıma aldım, bir tampon bastırdık (nerdeyse hiç kan bile gelmedi).Bebişim biraz ağladıktan sonra sustu. Hatta odadan çıkıp yan odada emzirmeye başladım ve daha da rahatladı. Hastaden çıktıktan sonra o kadar rahatlamıştık ki... Sanki büyük bir engeli ortadan kaldırmışız gibi sevinmiştik. O hafta bebişimiz dilini tam kontrol edemiyordu:) Dili küçücük ağzında bir bu tarafa bir diğer tarafa doğru çıkıyordu. Emerken de ilk başta zorlandı ama  bir süre sonra alıştı.

      Dudak bağına gelince... Bebişimizin üst diş eti hep aşağıda gibi geliyordu ve bir terslik olduğunu hissetmiştim. Doktorumuza sorduğumda bir sorun olmadığını söyleyip duruyordu. Sonra internetten ingilizce sitelerden araştırırken bebeğimizin bu üst diş etinin aslında üst dudak bağı ile alakalı olduğunu öğrendim. Dil altı bağı olanların % 80'nin dudak bağı da oluyormuş. Doktorumuz dudak bağı deyince ne olduğunu anlayamadı ne yazık ki... Benim de doktorumuza karşı güvenim bir daha sarsılmıştı ve doktorumuzu da değiştirme kararı aldık. Araştırmalarımıza göre dudak bağı ile genelde diş hekimleri ilgileniyordu. Hep dişleri çıksın ondan sonra bakılır gibi bilgiler alıyorduk. Dudak bağının sebep olduğu en önemli şey ön dişlerin ayrık çıkması ve arasında bir et parçasının gözükmesiydi. Konuşmasına etkisi olmadığını söylüyorlar, ancak estetik açıdan bir problem yaratabiliyor. Bebişimiz 1,5 yaşına girdikten sonra bir üniversite hastanesinin "Plastik Cerrahi" bölüme gittik. Doktorun dudak bağını en iyi biz temizleriz demesi üzerine, bebişimizin ameliyatı için gün aldık. Tabi en büyük korkumuz genel anestezi almasıydı. Ama doktorumuz bizi rahatlatmaya çalıştı. Verecekleri anestezi kısa süreli olacaktı ve operasyon çok kısa sürecekti. Nerdeyse bir 15 dakikada temizleriz dedi. Operasyon günü geldiğinde çok heyecanlıydık. Bebişimiz büyümüştü ve tabi bazı şeylerin farkındaydı. Gece yatma ihtimaline karşı küçük bir çanta yaptım. Operasyon saati geldiğinde ikimizi bir salona aldılar. Ağzından bir sakinleştirici verdiler. Tabi biraz acı bir tadı olduğu için ağlamaya başladı. Ancak kısa bir süre sonra sersemleşti yavrucak. Sonrası ise bir anne için gerçekten zor bir sahneydi. Elbiselerini çıkarttılar ve sedyeye yatırıp ameliyathaneye götürdüler. Ne kadar sersemleşse de ellerini bana uzatıp "verme beni onlara" diye ağlıyordu:( Gerçekten Allah daha büyük acılar vermesin, ama insan onların çaresizliğini görünce yıkılıyor. Tam yarım saat sonra ismini okudular ve günlük operasyon geçiren hastaların ayılma salonuna aldılar. Gittiğimde yeşil elbiseler içinde yarı çıplak deli gibi ağlıyordu. Ayılmıştı ama kolundaki serum girişine bakıp ağlıyordu. Ne kadar kucağıma da alsam bir türlü sakinleşmedi. Dişlerinin arasında görünür bir şekilde macun gibi bir tampon vardı. Onu susturamamak en büyük acım olmuştu. Eşimi çağırdım ama nafile... Neyse, tam bir saat ağladıktan sonra çıkışımıza izin verdiler. Operasyon güzel geçmiş. Ağzına elini sokmasın diye emzik verdik. Arabaya bindikten sonra biraz daha sakinleşti. Operasyon çıkışı için görmediği bir oyuncak almıştık ve arabada oyalansın diye eline onu verdik. İlginç bir şekilde her şeyi unuttu ve oyuncağıyla oynamaya başladı. Biz de derin bir nefes aldık. Eve gider gitmez üstünü başını çıkardım, çorba yedirip yatırdım bebişimi. Onun o huzurla uyuyuşu beni inanılmaz rahatlattı. Dişlerinin arasındaki tampon iki gün sonra düştü ve dikişleri de tam 1 ay sonra kendiliğinden attı. Bebişimizin dişleri şu an için ayrık ama asıl 7 yaşında kendi dişleri gelince belli olacak. Eğer ayrık olursa tel takılacak. Allah'ım başka dert vermesin, umarım bu son operasyonumuz olur...